Μιάς και ανέφερε η ephoebe στο post μου στο "συστάσεις" το 'καινούργιος' και 'παλιότερος', έχω να μοιραστώ μία σκέψη:
Νόμιζα πως ήμουν 'παλαίουρας' στο θέμα Atkins, μιάς και διάβαζα συνεχώς για να αντιμετοπίσω με επιχειρήματα τους επίμονους, ενοχλητικούς -βασιζόμενους σε αβάσιμα κουτσομπολιά- ξερόλες. Από εχτές το βράδυ όμως δεν έχω ξεκολλήσει από την οθόνη. Ανακάλυψα πόσο 'νέος' (ποντικαράς :Ρ ) είμαι στην πραγματικότητα. Είναι τόσα πράγματα που είχα αποστηθήσει μα δεν είχα καταλάβει.
Οι περισσότερες αποτυχίες - η μάλλον τα περισσότερα μπλοκαρίσματα στις πολλαπλές απόπειρες να κρατήσω την διατροφή, έρχονταν από την βεβιασμένη απογοήτευση (στην πρώτη εβδομάδα που δεν έχανα βάρος) και το περιορισμένο μενού.
Είμαι τεμπέλης αναγνώστης, πηδάω από παράγραφο σε παράγραφω ψάχνωντας το 'ζουμί', και μου στοίχισε.
"Το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού" - ώρα να διαβάσω αργά, απολαυστικά και κυρίως μεθοδικά...
